Author; Andrej Van Berlo - Source
In-Quest - The Comatose Quandaries
Goodlife Recordings, 2005 9/10

Extreme metallers In-Quest have released a new album filled with 11 death/trash songs coated within a touch of industrialism. ‘The Comatose Quandaries’ is the bands fourth full-length and their most ambitious, with the result of also being their most mature offering. Probably due to the fact that besides the cutting brutal riffs there is enough room left for melody, which gets transcripted amazingly into slowly stretched leads and solos. This has by now become a trademark of the Belgian five piece. The vocal work is no longer done by Sven de Caluwé (Aborted) but has been taken over by Swedish singer ’Mike Löfberg’ of the band ‘Blockhead‘. I believe this has been a quite positive change and only contributed to the music. Not that I disliked Sven’s grunts but it just didn’t fit in with In-Quest anymore, a band that doesn’t mind expanding it’s horizons and progressing a bit. It’s just amazing what Mike does with his voice especially the contrasts in the way of singing which can be found in the song ‘Socioneural Geneticism’.

After succesful cooperation with producer Tue Madsen on the previous album the band wanted to have the Danish mastermind behind the controls again and I must say what an amazing production he did! The other Danish connection was through guest vocalist Micheal of ‘Mnemic’ on the song ‘The Comatose Quandary’. One of the highlights on the record must be the track ‘Warpath’. An unusual In-Quest tune which has a very slow build-up to a great climax. While one guitarist plays a simplistic repetition of only one riff the other manages to create a dreamy and spooky melody accompanying it. A great marching anthem. The whole album consists of a dark and futuristic atmosphere which gets extra stressed out by the use of different types of samples. Did I mention the blast beats? Just mind-blowing and fast to say the least. As the song titles might have already proclaimed the lyrics handle about futuristic topics and not directly of death and destruction.

When I must compare In-Quest with other bands genre wise I’ll put it this way. I can reassuringly say that they play on the same level as acts such as Meshuggah, Strapping Young Lad and Fear Factory. These bands have all influenced each other at some point in their carrier and certainly had an impact on In-Quest. The door has opened for In-Quest to step into the world of great extreme metal bands. The comatose quandary of this band will hopefully come to an end because they really have something special to offer!
 
Author; Jon (Streets Metal Webzine) - Source
In-Quest - The Comatose Quandaries, 7/10

There’s a noise coming from belgium these days, and the name is In Quest. The land of Pagan bands, can also brag about good Death Metal bands. In Quest have been here since 1994, and have released albums on a couple of labels. They haven’t got the originality i require, but they absolutely play Death Metal who’ll do it’s purpose. There’s lots of hard hitting riffs, who’ll easily strike you out of your chair, but it’s the vocals of the swede Mike Löfberg which is the best thing about this record, compered to the earlier releases. This man can mix dark growls, screams, clean and hardcore insp. Vocals. They’ll get 6 points for the originality, or the lack of this, 7 for the hardhitting music, and 8 for the great vocals. 7/10 points
 
Author; Tonton (VS Webzine) - Source
In-Quest – The Comatose Quandaries, 17/20

Si la carrière d’IN-QUEST avait pris un bon coup de turbo avec l’arrivée de Sven Caluwé (ABORTED) qu’ allait-il en être après le divorce entre le chanteur et le reste du groupe ? La question n’était pas superflue lorsque l’on sait avec quel entrain Sven s’était démené pour promouvoir son troisième groupe. Ce dernier étant désormais parti vers de fastes horizons avec LENG T’CHE et ABORTED, IN-QUEST serait-il en mesure de conserver son élan créatif pour parvenir à une concrète reconnaissance ?

« The Comatose Quandaries » est donc l’occasion de découvrir un nouveau vocaliste en la personne du Suédois Mike Löfberg, chanteur des BLOCKHEAD (à ne pas confondre avec le groupe de grind hexagonal BLOCKHEADS) mais aussi de constater que ceux qui avaient misé des billes sur IN-QUEST, à savoir Goodlife recordings, avaient fait preuve d’un sacré pif car, avec ce quatrième album, le quintet belge balance un sacré pavé dans la mare du métal dit moderne.

Ceux qui s’obstinaient à ne voir dans ce groupe qu’un mix entre MESHUGGAH, FEAR FACTORY et S.Y.L. en seront pour leur frais car, aussi flatteuses que se voulaient ces comparaisons, elles rabaissaient quelque peu le tigre qu’IN-QUEST avait sous le capot. Et puis voilà que « The Comatose Quandaries » nous assène une véritable déferlante d’inspirations jusque là contenues. C’est un peu comme s’ils avaient subitement trouvé leur identité musicale pour la brandir tout au long de ce nouveau cd.

La version 2005 d’IN-QUEST est relativement différente de celle que nous connaissions jusqu’alors. Si le disque débute par la boucherie du fulgurant « Diffuse Pattern recognition », bien vite les tempos s’alourdissent à grands coups d’accords lachés, les blast s’espacent sans perdre en puissance et laissent place à un métal futuriste chargé d’ambiances presque indus. Pourtant, le groupe a mis un grand coup de frein sur l’utilisation des synthés et sur les bidouillages cybers. En revanche, les samples n’ont jamais été aussi nombreux que maintenant. Ils apparaissent la plupart du temps sous la forme de simples phrases et apportent un petit côté BO tout à fait cohérent. Les mélodies d’IN-QUEST n’ont jamais été aussi poignantes, aussi délicatement aériennes. On retrouve néanmoins les rythmiques et le sens du riff assassin déjà présents sur « Epileptic ». Le groupe, partiellement délivré de ses influences, se révèle ici sous un jour nouveau, mixant une finesse mélodique et une part de sauvagerie exutoire. « The Comatose Quandaries » n’échappe pas à la technicité drastique qu’on imputait déjà à la formation flamande.

Difficile, enfin de parler de ce nouveau tournant dans la carrière d’IN-QUEST sans stipuler la magnifique prestation de leur nouveau chanteur scandinave. Le bonhomme est à son aise dans les grognements les plus hirsutes comme dans les passages les plus tempérés. Sa richesse de nuances arrive à faire oublier notre bon vieux Sven (qui a également beaucoup progressé, signalons-le tout de même) et colle peut-être mieux avec l’orientation plus délicate que le groupe aborde ici, dans sa phase la plus aboutie.

Pour la production, nos Flamands sont retournés chez le magicien Danois, Tue Madsen qui redouble ici de prouesses. Le son de « The Comatose Quandaries » est d’une pureté infinie mais ne dénature pas pour autant les instruments à grands coups de filtres. Enfin, sachez que Michael, le chanteur de MNEMIC, vient pousser quelques beuglantes sur le morceau qui donne son titre à l’album.

Il est très probable que ce disque aura une « durée de vie » plus longue que son excellent prédécesseur vu qu’il est nettement plus subtil et qu’un certain temps est nécessaire pour en faire le tour. IN-QUEST nous a fait une bien belle surprise estivale. Il ne reste plus qu’à les voir sur scène pour valider l’impression très favorable que j’ai déjà de ces p’tits gars…
 
Author; Justin Donnelly (MetalForge.com) - Source
In-Quest - The Comatose Quandaries, 4,5/5
A potentially successful foray into new musical ground

Although hardly an overly recognised act in the world sense, Belgium technical death metal act In-Quest were certainly starting to make a real name for themselves in the underground circuit in recent years. Their third full length release Epileptic (Their first to be released through Goodlife Recordings in 2004) not only marked the debut of new vocalist Sven De Caluwé (Although their 2003 E.P. Destination: Pyroclasm gave fans of taste of what was to come with De Caluwé out front), but also an awakening in the press in general regarding this relatively unknown, yet remarkable act. But for all the praise lauded upon the band in the last twelve months, it could hold together the line up for long, with De Caluwé deciding to part ways with the band to devote full time to his other projects (Namely Aborted and Leng Tch’e).

Taking over from Caluwé is ex-Blockhead vocalist Mike Löfberg, which has once again meant a change of direction for In-Quest (Who also consist of guitarists Douglas Verhoeven and Jan Geenen, bassist Current line-up Manu Van Tichelen and drummer Gert Monden), with The Comatose Quandaries by far their most ambitious release to date.

Starting out with the usual technical precision that has been a signature sound of their past releases, Diffuse Pattern Recognition is a constantly shifting behemoth of a track that doesn’t so much batter it’s way all the way through, but instead relies upon moments of pure aggression broken up with Meshuggah like guitar atmospherics, obscure spoken word samples and Löfberg’s decipherable growls. And it’s that Meshuggah influence that seems to be the dominating factor within In-Quest’s musical evolution. Songs such as Socioneural Geneticism, Cryotron Frequency and the title track The Comatose Quandary (Featuring guest vocals from Mnemic front man Micheal Bøgballe) are direct evidence that the band has had a huge influence on them in regards to providing moments of off timed grooves and gentle atmospherics (Even if it is only for the smallest of proportions), while Systematic Arhythmetic Hate, the re-recorded Operation; Citadel (The title track of their album from 1999) and Resilient Androtronic Carnage (Which features a little more clean vocals than any of other tracks on the album) tend to lean more towards In-Quest’s sound of before (Plenty of blasting moments, mixed with faster paced riffing and constant changes to break the structures up).

When it comes to progressive death metal, In-Quest are certainly one of the more adventurous and unique sounding, and with The Comatose Quandaries, the band will no doubt attract far more followers to their cause than their previous releases ever did.
 
Author; Charlélie ARNAUD - Source
In-Quest - The Comatose Quandaries, 4/5
Hard N Heavy France

Amis de la densité, approchez. Vous aimez les plats copieux, les albums que l’on met des semaines à disséquer amoureusement, l’aventurisme musical, les ambiances à foison ? The Comatose Quandaries est à coup sûr votre prochain disque de chevet. Ce cinquième album des belges d’In-Quest est fort probablement celui qui devrait lui ouvrir les portes de la reconnaissance à grande échelle. Surfant sur la vague technico-rythmique instaurée par Meshuggah, le quintet a su se forger une personnalité qui fait si souvent défaut à ses contemporains. Ainsi, les méandres techniques dans lesquels In-Quest nous entraîne sont bien loin d’être stériles. Ils regorgent de mélodies raffinées et d’une foultitude de détails qui confèrent à l’album cette luxuriance qui ne conviendra qu’aux gros appétits. Recelant plus d’idées que certains groupes en développeront sur toute leur discopgraphie, The Comatose Quandaries semble avoir été écrit par un collectif que rien n’effraie en matière de metal burné. Ainsi, le groupe excelle dans toutes les disciplines, des plus subtiles aux plus bourrines, agréablement épaulé par le chant de Mike Löftberg qui n’est pas sans rappeler un certain Phil Anselmo. Seule l’impression de « pavé » affichant plus de 56 minutes au compteur pourra avoir raison du courage de certains. Pour tous les autres, c’est la baffe assurée. Thrash Death technique!

 
Author; Greg (Bleeding Heroes) - Source
In-Quest - The Comatose Quandaries, 9/10

Si la carrière de In-quest débute en 1997 avec la sortie de son premier album intitulé "Extrusion: battlehymns", on ne peut s'empêcher de croire que c'est sa signature sur le label Good life et surtout l'arrivé de Sven de Caluwe dans ses rangs qui a propulsé le groupe parmi les révélations death metal de l'année 2004. En effet, il y a un an et demi sortait "Epileptic", un album de brutal death moderne qui allait en mettre plus d'un au tapis.

Aujourd'hui pourtant Sven s'en est allé, préférant sûrement se concentrer sur ses deux autres projets que sont Aborted et Leng tch'e. Qu'allait devenir In-quest? Conserverait-il le même intérêt au près du public death metal? Son remplaçant serait-il être à la hauteur? Toutes ces questions laissées en suspens un petit moment on finalement trouvé réponse avec l'arrivé du suédois Mike Löfberg, également chanteur du groupe Blockhead.

L'entrée en matière se fait grâce à "Diffuse pattern recognition", un titre en béton armé où le blast beat est de mise. On sent alors encore très nettement l'influence de Aborted, aussi bien dans les guitares que les mélodies ou même la production. Puis finalement le groupe décide de calmer le jeu, de ralentir le tempo et d'utiliser le blast avec plus de parcimonie. Les morceaux y gagnent alors en maturité, se faisant plus aérés, moins brut et finalement moins hermétiques et lassant que ne pouvait l'être sur la longueur ceux de "Epilecptic". Autre changement caractéristique, cette quasi absence de synthétiseur. Si cet instrument avait parfaitement trouvé sa place sur le précédent méfait des belges de In-quest, il faut croire qu'ils ne souhaitaient pas renouveler l'exploit. Cette fois-ci ce sont les samples que l'on retrouve en nombres sur cet album et notamment des phrases. On aime ou on aime pas, personnellement je ne suis pas certain que cela apporte grand chose à la musique de In-quest, sauf peut être ce petit aspect industriel chère au groupe.

Le côté mélodique a aussi été particulièrement mis en avant sur cet album et cela se ressent principalement dans le travail fait sur les guitares. Il n'y a peut être jamais de soli mais les riffs sont toujours très bien construits de manière à accrocher l'auditeur dans les parties les plus calmes comme dans les parties les plus agressives. C'est pourquoi les riffs ne manquent pas non plus d'être incisifs. Et si vous vous posiez la question, le chant de Mike Löfberg tient parfaitement la route. Plus subtile que celui de Sven de Caluwe, il sait parfaitement s'adapter aux différentes situations (growls, cries, plus mélodique...).

In-quest à su parfaitement tirer profit du départ de Sven, tout d'abord en intégrant un nouveau chanteur aussi efficace si ce n'est même plus car proposant au final quelque chose de plus varié et ensuite en offrant une musique plus réfléchie, moins brute de décoffrage. Pour certains il s'agit là d'une démarche visant à être plus accessible mais rappelons qu'il s'agit quand même de death metal et non pas de pop. Bref, "The comatose quandaries" est un disque moins direct mais qui finalement se révélera peut être moins lassant au fil des écoutes. En tous les cas cela reste une très bonne acquisition.
 
Author; Javi Falcón, Spain (Madrid) - Source
El sonido brutal como reflejo/soporte de una realidad preocupante es presentado en “The Comatose Quandaries” como un juego intermediático donde el desarrollo de las composiciones (distorsionadas, hipnóticas) son fragmentos en progresión que devuelven el pulso a un estertor. Sonidos llenan el espacio y salen de sus limites para retomar a su matriz. Demoledor talento. La vida de gente gris se agita, descubriendo aquí el paraíso... o tal vez sea tan solo el mismo infierno de todos los días visto desde otro prisma.

La experiencia instrumental desplegada en “The Comatose Quandaries” es un contraluz de armonía entre formas y colores. Trabajando sobre el negro (las voces así lo atestiguan) en su búsqueda del agua In-Quest, como figuras de arena, abandonan el mundo que les rodea. Deambulan por otros mundos de papel, piedra y hierro, siempre persiguiendo la gota de agua. En los textos de “The Comatose Quandaries” In-Quest reflexionan sobre los aspectos más lóbregos y desconocidos del umbral de la muerte ya que, entre otras cuestiones, escriben sobre lo que le sucede a una persona atrapada en un estado de Coma profundo.

In-Quest se diferencian de otras bandas rudas en que sus guitarras (Douglas Verhoeven & Jan Geenen) pausadas evocan territorios supuestamente antagónicos con semejante despliegue de intensidad, ya que a lo largo del disco desconciertan y se convierten en guías hacia nuevas latitudes. Brutal Death, más suave que el que los cánones del género marcan, elegante y original. Una perla negra en mitad de un océano plagado de envidiosos tiburones. “The Comatose Quandaries”, su cuarta entrega discográfica, supone además en debut del nuevo cantante, Mike Löfberg, que ha aportado profundidad a la banda.

Discografía:
2005 “The Comatose Quandaries”
2004 “Epileptic”
2003 “Destination: Pyroclasm”
1999 “Operation: Citadel”
1997 “Extrusion: Battlehyms”


 
Author; Dennis Hirth (Powermetal.de) - Source
"Fröstelnd schreitet er vorwärts durch die kargen, lichtlosen Gänge aus Fliesen und Stein. Er geht geduckt, als würde er sich verstecken wollen vor dem, was er sucht. Das lange weiße Gewand schleift am Boden, die Haare fallen ihm nass und schwer ins Gesicht. Vom Boden steigt Nebel auf - und dann plötzlich: ein Geräusch. Seine kalten, toten Augen starren dich an, kurz bevor es schwarz um dich wird ..."

Ein kehliger Schrei, ein unverhofft einsetzender Groove, und es bricht los: 'Diffuse Pattern Recognition', das Eröffnungsstück zu IN-QUESTs letztem Machwerk "The Comatose Quandaries". Wer die Belgier bereits von ihrem genialen Vorgänger "Epileptic" her kennen sollte, wird gleich zu Beginn feststellen, dass ABORTED-Schreihals Svencho die Band verlassen hat. An seine Stelle tritt mit einem für Death Metal sehr klar gegrowltem "First there's no one, then they're all selected ..." Miqe Löfberg und lässt beinahe umgehend vergessen, dass man bis vor kurzem noch einen der fähigsten Death-Shouter als Frontmann hatte. Denn über den gewohnt statischen, kalten Polyrhythmen der Band liegt Löfbergs Gesang, irgendwo zwischen Björn "Speed" Strid und Jens Kidman, wie ein schwerer, vereinnahmender Teppich. Und im ersten, mit catchy Chorus ausgestatteten Song macht die Band klar: So muss IN-QUEST klingen und nicht anders.

Leicht fassbare Musik klingt anders, gar kein Zweifel. Aber darin liegt auch nicht die Stärke der Band. Vielmehr übernehmen IN-QUEST die technische Komplexität des Vorgänger-Albums, packen das Ganze in die Tiefkühltruhe und zertrümmern das entstandene Trockeneis gnadenlos auf des Hörers Schädel. Und wenn der nichts gegen klinisch-brachiale Produktion, wabernde Gitarrensoli und frostige Atmosphäre hat, wird er seine helle Freude damit haben. Dabei decken IN-QUEST ein breites Spektrum von Highspeed Death Metal wie in 'Audiotoxic Binaries' über balladeske Brutal-Epik ('Socioneural Geneticism') bis hin zu monoton-morbiden Hymnen wie 'Warpath' ab und geben sich sehr facettenreich. "The Comatose Quandaries" zeichnet sich auch durch eine gewisse Unbeirrtheit, ja fast Sturheit aus, wenn es um das Arrangement der Songs geht. So prügeln IN-QUEST im Vers von 'Cryotron Frequency' gnadenlos abgestoppt auf den Leersaiten herum oder setzen bei 'Systematic Arhythmetic Hate' auf Riffing jenseits aller Taktstrukturen – präzise und unaufhaltsam wie eine Maschine. Dass die Musik dabei aber alles andere als tot wirkt, dafür sorgen Miqes emotionale Vokills und vor allem die sphärische Soli-Arbeit, die über all das Fließband-Brutalo-Gehämmer hypnotisch-schöne Melodien haucht, die ein ums andere Mal aufhorchen und mitträumen lassen.

Interessanterweise haben IN-QUEST einen starken Stilsprung gemacht, ohne ihren Sound zu verlieren. Der auf "Epileptic" ordentlichst zerrittene Grind-Aspekt fehlt "The Comatose Quandaries" fast völlig – vielmehr setzen die Belgier auf Geprügel zum Zwecke der Dramatik. Das nicht mehr ganz so tiefe Geshoute passt hervorragend zur neuen Kälte und unterstreicht den Eindruck der Vollständigkeit: So mag sich ein komatöser Zustand durchaus anfühlen. Dass man seine Wurzeln nicht vergessen hat, beweist die Fortsetzung des Klassikers 'Scorched: A Reign Of Fire', dessen Ursprungsthema der Vernichtung aller Zivilisation in 'The Frozen: Nuclear Aftermath' musikalisch wie textlich wieder aufgegriffen wird. Und mit 'Operation: Citadel' hat man sich sogar an eine Neuinterpretation des gleichnamigen 1999er Albums gesetzt.

Bei aller Vetracktheit in Sachen Songwriting bleiben dennoch bereits beim ersten Durchlauf einige Passagen angenehm im Ohr, seien es der bereits erwähnte Chorus im Opener, das geniale Thema bei 'Warpath' oder die FEAR FACTORY-angehauchten Hooklines eines 'Resilient Androtronic Carnage'. Wer der Platte die verdiente Zeit schenkt, wird im Laufe der Zeit eine Fülle an Details entdecken, z. B. den Gastauftritt von (mittlerweile Ex-)MNEMIC-Fronter Michael Bogballe auf 'The Comatose Quandary'. Desweiteren ist die Scheibe angereichert mit unzähligen Soundsamples aus Filmen wie "Lost Highway" oder "Cube", die der apokalyptischen Stimmung die Krone aufsetzen. Als wahre Perle entpuppt sich das fünfminütige 'Sigmoid Signal', das zum größten Teil aus bedrohlich-verhallender Akustik-Klampfe und einem der unheimlichen Gespräche aus erwähntem David-Lynch-Klassiker besteht. Mit diesem Song stehen 'Resilient Androtronic Carnage', 'Warpath' und 'Socioneural Geneticism' ganz oben auf dem Podest.

Mit "The Comatose Quandaries" haben IN-QUEST defintiv ihren besten Longplayer bisher abgeliefert, etablieren sich in der kleinen Riege der Tech-Death-Bands wie MESHUGGAH und SCARVE und nisten sich bei mir endgültig ganz oben in Sachen Lieblingsbands ein. Ein Album, das man defintiv gehört – und verstanden – haben sollte!

Anspieltipps: Diffuse Pattern Recognition, Socioneural Geneticism, Resilient Androtronic Carnage
 
Author; Jan, Ancient Spirit - Source
In-Quest - Epileptic

Da schon die MCD aus dem letzten Jahr ('Destination: Pyroclasm’) einen bleibenden Eindruck hinterlassen konnte, war ich entsprechend gespannt auf das neue Langeisen von IN-QUEST. Und was haben die Belgier mit 'Epileptic’ nur für ein mächtiges Album erschaffen! Gleich mit dem sechsminütigen Opener "Neurofractal Bypass“ wird deutlich, dass die Band all ihre Stärken weiter ausgelotet hat. Dieses Monster startet mit schnellen Prügel-Parts, lässt einen dann immer wieder krampfhaft zu bärenstarken Grooves zucken, um dann abschließend in einem äußerst atmosphärischen Schlusspart zu enden. Perfekt abgestimmt wird der Song dann noch mit coolen Leads und der sehr variablen Stimme von ABORTED-Sven (sein tiefes Gegrunze bestimmt natürlich hauptsächlich das Geschehen). Der Auftakt ist mehr als gelungen! Der nächste Track "The Imminence Of Disposition“ lässt hinsichtlich der Gitarrenarbeit ab und an Gedanken an seelige CARCASS-Zeiten ('Necroticism’) wach werden, aber auch hier gibt es wieder diese spacigen Leads zu hören, wodurch der typische IN-QUEST-Charakter stets erhalten bleibt. Auch die folgenden sieben Stücke können das Niveau locker halten, und es gibt in jedem Song weitere Facetten zu entdecken wie z.B. dezente Keyboard-Klänge à la FEAR FACTORY bei "Deprivation Synapse“ oder "Scorched“ (den Song gab’s nebenbei auch schon auf der MCD zu hören – hier in neuer Fassung), thrashige Parts ("Retrospective Void“) oder alte MACHINE HEAD-Anleihen ("In For The Kill“). Da auch die Produktion von Tue Madsen (Antfarm Studios, Dänemark) den Putz von jeder Wand blasen kann, und das Artwork / Layout ebenfalls zu gefallen weiß, stehe ich hier kurz vor der Höchstnote und nahe dem IN-QUEST-Wahn. Aber mal schauen, was da noch kommt. Die Band muss erstmal auf Tour! Eigenständiger, spannender, moderner Death Metal mit hohem Wiedererkennungswert...großartig! Unbedingt antesten!
 
Author; Swervedriver (VS Webzine) - Source
In-Quest - Epileptic, 16,5/20

Aye Aye Aye!!! Mais Sven, hurleur d'Aborted, s'arretera-t-il de sortir des albums d'excellente qualité tous les trois mois? Sachons que le bougre, qui dans In Quest chante comme un damné et martyrise les peaux du groupe Leng-tche et enchaîne les tournées, est dans tous les bons coups de l'élite de la scéne métal belge. Alors que Aborted vous laisse pantelant avec ses riffs denses à la Carcass première époque et souffre parfois d'une certaine linéarité sur la longueur, In Quest évolue dans un style un peu différent. Je dois dire que j'étais bien content de recevoir ce disque dans ma boîte aux lettres car leur premier miniCD "Destination:Pyroclasm" m'avait considérablement "marbrer" la gueule avec son metal moderne racé. Surtout que dernièrement, j'ai surtout eu à chroniquer des trucs un peu mous du genou qui m'ont un peu gavé. Besoin d'ultraviolence, que voulez-vous?... C'est donc avec enthousiasme que je découvre un album entier du groupe qui a mis les petits plats dans les grands en confiant l'enregistrement à Kris Berléand (déjà responsable du son du MCD et de groupes comme NO RETURN ou ABORTED et qui fait partie de la famille!) et le mix au producteur danois à la popularité grandissante, Tue Madsen (The haunted, Mnemic...). Musicalement ce disque rappelle énormément les rythmiques des derniers Soilwork, Meshuggah, Fear factory et Aborted (normal, non?). Sven chante assez différemment et fait des screams plus aigus, registre dans lequel il s'en sort trés bien. Voix gutturale trés puissante au menu aussi, ne vous inquiétez pas! Bref, c'est un album qui fracasse et il y a de grands moments de surpuissance: "Neurofractal bypass", "Reverrating human callousness" ou le plus simple mais "Straight in the face", "In for the kill" parfaitement calibré pour le live. Le groupe dévellope également quelques ambiances avec l'utilisation parcimonieuse de claviers. Bref vous l'aurez compris je suis conquis et si vous êtes en quête de nouveaux groupes de métal moderne, In Quest vous ravira certainement. Si vous appréciez Soilwork sans chant clair, c'est un plus. En tout cas, vous savez ce qu'il vous reste à faire en attendant le nouveau mini de Aborted! http://www.in-quest.be
 
Author; Dennis Hirth - Source
Grindcore? Zu stumpf. Oldschool Death? Zu behäbig. Cyber Thrash? Viel zu kompliziert. Kommt jemand mit dieser Einstellung trotzdem noch zu seinem erhebenden Progressive-Death-Grind-Erlebnis? Oh ja, das tut er! Auf mich treffen oben genannte Einstellungen zwar eher weniger zu - im Gegenteil, ich bin ein Fan von allen drei Richtungen - aber trotzdem darf ich mit Fug und Recht behaupten, dass die Belgier von IN-QUEST die erste Band waren und sind, die alle drei Teile auseinander nehmen, ihre Nachteile ausmerzen und auf "Epileptic" zu einer Granate von Album zusammenschrauben.

"Epileptic" erschien zwar bereits 2004 und wurde 2005 durch den noch genialeren Nachfolger "The Comatose Quandary" abgelöst, für mich ist diese Platte aber trotzdem die Quintessenz von dem, was IN-QUEST mit ihrer Musik vermitteln. Gnadenlose Brutalität, gespielt auf höchstem technischen Niveau, verpackt in komplexe Songgebilde, präsentiert im kühl anmutenden Cyber-Gewand. Alleine Songtitel wie 'Reverberating Human Callousness', 'Retrospective Void' und 'Placid Vortex' verraten bereits, dass Fans der Atmosphäre von STRAPPING YOUNG LAD, MESHUGGAH oder auch ABORTED sich hier wie zuhause fühlen werden. Letztgenannte stehen übrigens in unmittelbarem Zusammenhang mit IN-QUEST, stand auf "Epileptic" doch noch ABORTED-Schreihals Svencho hinterm Mikro. Und der liefert hier seinen besten Job ever ab! Ob nun helle Schreie oder todtiefes Gegurgel (oder auch mal beides gleichzeitig) - die Apokalypse hält mit jeder einzelnen Silbe Einzug. Noch beeindruckender als die Stimmarbeit ist die Leistung der Mannen rund ums Mikro. Das Riffing wechselt im Minutentakt von vertraktem E-Saiten-Gehämmer, das jeder Pressmaschine Konkurrenz machen würde, zu hochmelodiösen Soli und Harmonie-Licks, die einladen zu einer Reise in galaktische Sphären und die verstecktesten Ecken des Unterbewusstseins. Dazu kommt ein absolutes Mörderdrumming, das vom straighten Groove über polyrhythmische Breaks bis hin zu Hyperblasts sämtliche Spektren abdeckt. IN-QUEST gelingt es, all diese Feinheiten von Song zu Song neu miteinander zu vermischen, so dass man am Ende ein zwar nur neun Tracks starkes, aber fast 45 Minuten langes Epos in den Händne hält, das vor Abwechslungsreichtum fast platzt.

IN-QUEST haben dabei gegenüber den bereits erwähnten Kollegen jedoch eine Menge Vorteile. Die Songs gehören zwar mit Sicherheit nicht in die Kategorie "leicht zu verstehen", überzeugen aber durch ihre grenzenlose Dynamik und Varianz. Langeweile gibt es hier zu keiner Sekunde, und somit hat man trotz aller Komplexität kein Problem damit, "Epileptic" wiederholt zu hören. Und mit jedem Durchlauf erschließen sich neue Details, die sich nach einer gewissen Zeit zu dem zusammenfügen, was mich an dieser Platte so begeistert. Dazu kommt noch, dass es IQ nicht nötig haben, ihren Sound mit Clean-Passagen massentauglicher zu machen. Die Platte wirkt dermaßen aggressiv und hungrig, dass man die eh nicht gebrauchen könnte. Der absolute Übersong in dieser Ansammlung von Dynamit ist das geniale 'Neurofractal Bypass', das nicht aus Spaß in meinen Top-10-Songs aller Zeiten sehr weit oben steht. Was IN-QUEST alleine aus diesem Fünf-Minuten-Knaller herausholen, schaffen viele Bands auf drei Alben nicht! Kompromissloses Einstiegsgehämmer, groovende Mittelparts, zuckersüße Melodien und ein nicht zu überhörender Zerstörungswille zeichnen den Opener von "Epileptic" aus. 'Reverberating Human Callousness' ist ein wenig klarer zu fassen, jedoch kein Stück weniger brutal. 'Scorched' (das aus der 4-Track-Konzept-EP "Destination: Pyroclasm" entnommen und neu aufgenommen wurde) erzählt in getragenem Tempo die Geschichte der Welt nach der Zerstörung, und mit 'In For The Kill' ist sogar ein waschechtes Hardcore-Cover am Start (im Original von PRO-PAIN), das genial auf den IN-QUEST-Stil umgemünzt wurde und uneingeschränkt überzeugt.

Mich erschreckt wirklich, dass IN-QUEST in deutschen Landen so wenig Aufmerksamkeit bekommen. Verdient hätten sie es allemal, denn was da brodelt, ist für mich zurzeit ziemlich einzigartig - und jedem Metalcore-Trend haushoch überlegen. Bleibt nur zu hoffen, dass die Clubbesitzer und Festival-Organisatoren dieses Landes endlich verstehen, was für eine Band da in unserer Nachbarschaft heranreift, und endlich dafür sorgen, dass IQ auch hierzulande Einzug halten!

Anspieltipps: Neurofractal Bypass, Scorched
 
Author; Jan, Ancient Spirit - Source
In-Quest - Destination: Pyroclasm

Wow! Also das nenne ich doch mal ein amtliches Brett! Bei IN-QUEST handelt es sich um eine belgische Band, deren Mitglieder zum ersten Mal Anfang der 90er unter dem Namen SYSTEM SHIT aktiv wurden. Nach dem Namenswechsel und zwei Alben (1997: 'Extrusion: Battlehymns', 2000: 'Operation: Citadel') präsentieren sie jetzt eine neue 4-Track-CD und mit Sven von ABORTED einen neuen Sänger. Also zu ihren beiden ersten Veröffentlichungen kann ich leider nichts sagen, aber diese 4 Songs sind echt der absolute Knaller! Eigenständigkeit und Abwechslung werden hier besonders gross geschrieben. Erstmal fallen diese fetten, mächtigen Grooveparts auf, bei denen live wahrscheinlich niemand seinen Kopf ruhig halten kann. Dann präsentiert die Band diverse straighte Wutausbrüche mit Doublebass und Blastbeats, die auch keine Wünsche offen lassen und teilweise etwas an SKINLESS erinnern. Und um das Ganze dann perfekt abzurunden, werden in die Songs psychotische Leads eingeflochten, die mich irgendwie an eine Mischung aus OPETH und MESHUGGAH erinnern. Dazu merkt man ganz deutlich, dass hier extrem versierte Musiker am Werk sind, da auch eine gute Portion Technik mit in das Soundgebräu von IN-QUEST eingeflossen ist, und trotzdem alle vier Songs super tight rüberkommen. Die Songlängen variieren zwischen fünf und sieben Minuten, allerdings wird es zu keiner Zeit langweilig. Die Produktion ist verdammt heavy und transparent ausgefallen - es knallt einfach! Nebenbei wird diese Scheibe im Infoblatt als Promo für ein Album gleichen Namens angepriesen, auf der Bandhomepage allerdings als MCD. Egal - ich brauche jedenfalls mehr von dieser Band...
 
Author; Sheb VS Webzine - Source
IN QUEST - Destination: Pyroclasm, 16/20

La scène belge extreme se porte vraiment à merveille. Après ABORTED et son monstrueux "Goremageddon-the saw and the carnage done", voici que débarque un autre combo à l'efficacité redoutable. Officiant dans un registre beaucoup moins extreme que ABORTED, groupe avec lequel il a des membres en commun, IN QUEST fait pour la première fois vraiment parler de lui. Le combo n'en est pourtant pas à son coup d'essai puisqu'il existe depuis le début des années 90 et qu'il a sorti un bon paquet de démos, d'abord sous le nom de SYSTEM SHIT puis, à partir de 1994 sous celui qu'on lui connaît aujourd'hui. En 1997 et 2000 sont sortis "Extrusion: battlehymns" et "Operation: citadel" deux albums dont je n'avais jamais entendu parler avant de m'intéresser à IN QUEST. D'après ce que j'ai pu lire, la musique du groupe sur ces précédents albums était déja très technique mais semblait plus proche du grind qu'elle ne l'est aujourd'hui. IN QUEST n'en a pour autant pas délaissé le death metal qui tient toujours la part belle sur ce MCD 4 titres mais à ce death metal se joignent des influences plus industrielles (qui collent bien au concept apocalyptique du groupe) à la MESHUGGAH ou à la FEAR FACTORY. IN QUEST privilégie la lenteur et la lourdeur et les ambiances oppressantes et étouffantes à la vitesse d'exécution, les tempos se révélant dans l'ensemble être mids voire lents. Sven de Caluwé, également chanteur chez ABORTED et LENG T'CHE nous montre ici toute l'étendue de son talent en proposant un chant guttural de grande qualité. Le groupe base son imagerie et son concept sur la guerre, rien de bien innovant de ce coté là mais l'originalité du groupe se trouve ailleurs... La synthèse parfaite entre technicité et brutalité, vivement un véritable album d'une durée digne de ce nom !
 
Author; Vand, Massilia's Burning - Source
In-Quest - Gig review (Outtake); Loathing - Brutus - Beheaded - In Quest - Nile
Mercredi 28 Septembre 2005 - 20h - C.C. Mirabeau - Marseille

In Quest était le deuxième gros groupe de l’affiche. Je ne connaissais absolument pas, je viens donc perplexe, avec un nom pareil je m’attendais à un truc Death old-school … Rien à voir !! Un super groupe, aux multiples influences ! La base reste le Death, mais on entend des passages mélodiques, des passages aux influences hardcore certaines (à ce propos le chanteur gère de manière assez hallucinante les changements de voix), ça a été un vrai plaisir !! Leur set était simple, sobre et pourtant super-entraînant, on a assisté à des esquisses de vrais pogos, c’était vraiment un excellent groupe pour ouvrir la voie à Nile… A voir absolument !
 
Author; DemonDust (MetalRage) - Source
So after this killer show, was there still hope that In-Quest would prove to be a worthy headliner? The answer is a triple-yes! The PA was still sounding better than most venue’s do so that already helped a lot, but they played such fantastic brutal riffs I just had to drink beer and bang my head. As the songs progressed we were treated to some class A death-metalcore that had so many riffs of which I wish I had written them myself. All this accompanied by a charismatic vocalist that could throw out some pretty low grunts and some throat-molesting screams. Me and my friend could no longer resist and with a big smile on our faces we both raised our glasses of beer to this band, to which we got a response in the form of devilhorns.
This highly moshable music is probably the best metal I ever heard from Belgium. It has one of the best grooves ever and I need to get their last album as soon as possible. Check this out people!
 
Author; Musketeer of Death - Source
Time for one of the best bands that the Belgian metal-scene has got to offer these days. In-Quest came, saw and destroyed the place as every time I’ve seen them before. Their catchy brutal metal tones, on a solid base of massive guitars, thundering drums, a rich groovy bass and a phenomenal deep, still flowing death grunt got this place on fire. The same driving force could be found in the playing of these 5 devoted musicians. Although the turnout of people wasn’t the bees knees, they gave themselves for the full 100%. Something I really appreciate about this band.
 
Author; Floris de Moel (CultuurPodium) - Source
"Zware metalen van Fear Factory, Misery Index & In-Quest"
De Belgische band In-Quest had de eer om de avond te openen (zie eerste strip foto's). De zaal was al aardig vol aan het lopen en de vijf heren wisten met hun Death Metal het publiek al aardig warm te krijgen. De nummers zijn zwaar, strakke rifs, dubbele bas-drums met daar doorheen dromerige, psychedelische, melodieuze gitaarpartijen van de tweede gitarist. Hierdoor verveelde de muziek mij geen moment. Aangevuld met een aangename zware grunt stem was het plaatje compleet. Een aangename set van een half uur waarin de heren op mij een goede indruk hebben gemaakt. Vooral de afsluiter, een traag en zwaar nummer, wist mij en het aanwezige publiek te boeien.
 
Author; Noise Web - Source
IN-QUEST. Appelé de dernière minute, c'est devant à peine 80 personnes que le groupe a donné un concert démentiel. Très bonnes compos (leur dernier album est très bon même si je préférais le précédent), musiciens excellents et sympas en backstages, un son magistral, des lights bien cool et même de la pyrotechnie en début de concert... En fait, ceux qui ne sont pas venus du tout ou qui se sont barrés avant ont loupé un des meilleurs concerts du groupe auquel j’ai assisté ! Le style parfois hypnotique ou carrément brutal du groupe est parfait pour mettre une salle sans dessus dessous, et il faut dire qu’ils disposent d’un marteleur de fûts tout bonnement excellent. Un bon batteur dans un groupe, ça change la vie quand même, surtout quand on a un frontman de la trempe de MiQe devant et un soliste terrible ! 1 heure et demi plus tard, c’est un groupe exsangue qui s’est donné à fond sans regarder le nombre de spectateurs devant lui, qui quitte la scène sous les acclamations du public encore présent ! Respect les gars, tout simplement…
 
Author; Noise Web - Source
Les choses se corsent avec les extraordinaires IN-QUEST, belges aussi, diablement efficaces avec leur modern death-thrash et des morceaux calibrés pour la scène, et avec un Svencho (aussi hurleur chez Aborted) très en voix. Grosse réaction du public plus nombreux, qui ne s’y trompe pas. Première claque du festival ! On en redemande avec plus de temps la prochaine fois… Putain, 30 minutes pour ce groupe, c’est trop peu… Mais les absents ont eu tort de ne pas être là, puisque Sven m’a annoncé à la fin du show qu’il quittait IN-QUEST ! Merde ! J’étais dégoûté…
 
Author; Pieter Van Wezemael - Source
In-Quest hoeft zich nergens meer te bewijzen. Ze staan samen met Aborted aan de top van de Belgische metal en ook in het buitenland kunnen ze al wat potten breken. Wat volgde na de soundcheck was een demonstratie van hoe je death metal moet spelen. Geen limieten, geen compromissen, geen adempauzes. Enkel beenhard metaal dat je in een wurggreep hield tot het volgende nummer ingezet werd. Met één van de beste drummers uit ons land ratelde In-Quest aan duizelingwekkende snelheid door hun playlist heen. Het optreden mocht gerust dubbel zo lang geduurd hebben, want de schwung bleef er helemaal in, tot de laatste noot in de zaal klonk. Helaas zaten alle bands vast aan een strak tijdsschema zodat het einde van deze performance helaas definitief was, en er geen extraatjes uitgedeeld werden.